Terwijl prins Hamlets onderzoek Shakespeares tragedie drijft, is hij verre van de enige personage die verdenkt dat koning Hamlets dood niet natuurlijk was. Koningin Gertrude, koning Claudius en Polonius hechten allemaal hun eigen verdenkingen — hoewel hun motivaties en kennis aanzienlijk verschillen.
Gertrudes haastige huwelijk met Claudius suggereert dat ze twijfels kan hebben over haar eerste man's overlijden, of op zijn minst politieke pragmatiek die overwint op rouw. Claudius, de moordenaar zelf, is begrijpelijk paranoïde over ontdekking, wat zijn surveillance van Hamlet voedt. Polonius, de intrigerende hoveling, ruikt politieke onstabilliteit en gebruikt Ophelia om Hamlets geestestoestand te onderzoeken, effectief het onderzoek van de prins' verdenkingen voortzettend.
Dit web van wederzijdse verdenking creëert de spanning van het stuk. Hamlets "Mousetrap"-spel is de dramatische piek waar privés verdenkingen performatieve kennis worden, Claudius dwingend zijn schuld te onthullen door reactie in plaats van bekentenis.