In Sophocles' Antigone reageert Koning Creon op de "misdaad" van Polynices' begrafenis met escalerende severiteit die zijn fatale fout onthult: wet verwarren met gerechtigheid.
Edict: Wie Polynices begraaft, sterft door openbare stening. Geen proces. Geen hoger beroep. De wet is het koningswoord.
Antigone, zijn nicht en zoon's verloofde, smeekt goddelijke wet en familiële plicht. Creon weigert: "No woman shall rule me." Geslacht en verwantschap buigen voor staatsgezag.
Geen stening — levend begraven in een rotsgrot. Langzame dood. Psychologische tortuur. De staat's macht visueel gemaakt.
Thebaanse Oudsten — stem van burgerlijke wijsheid — smeken mededogen. Creon spot ze: "You'd sell your souls for silver." Hij isoleert zich van raad.
Hij beschuldigt haar van arroganz, onbesonnenheid, ongehoorzaamheid. Hij weigert met haar redenering te engageren — alleen haar verzet.
Creon's legalisme is geen kracht; het is brosheid. Zijn weigering te buigen breekt hem — en zijn gezin. Het stuk is een waarschuwing: gezag zonder empathie is tirannie; wet zonder mededogen is onrecht.