John Proctor belichaamt de Aristotelische tragische held in Millers The Crucible:
Trots (hubris) en lust – affaire met Abigail; weigeren haar vroegtijdig te blootleggen om reputatie te beschermen.
Poging Elizabeth te redden door overspoering te bekennen backfired; Mary Warren beschuldigt hem; hij wordt gearresteerd.
In de cel realiseert hij dat integriteit waarheid vereist: "Ik zie een scheur van goedheid in John Proctor."
Publiek ervaart medelijden (zijn lijding) en vrees (systemische onrechtvaardigheid) als hij kiezen voor hangen boven valse bekentenis.
Proctor is gewone man, geen koning – Millers essay "Tragedy and the Common Man" argumenteert dat tragedie toebehoort aan allen die hun "zin in persoonlijke waardigheid" verdedigen. Proctors fout is menselijk, niet aristocratisch; zijn overwinning is moreel, niet politiek.