In drama is gebaar elke bewuste, expressieve lichaamsbeweging — van handen, armen, gezicht, hoofd, torso, of heel lichaam — die betekenis communiceert zonder woorden. Het is een primair instrument van non-verbaal vertellen.
Vermeldt gevoelens, reacties, gedachten wanneer woorden ontoereikend: een schouderophaling (onzekerheid), geknepen vuisten (woede), wijzen (focus).
Handtekeninggebaren onthullen persoonlijkheid, achtergrond, status: een koninklijke golf vs. een dienaars gesenkte blik.
Versterkt innerlijke toestanden: hand op hart (liefde), gezicht bedekt (schaamte/rouw), plotselinge stilte (schok).
Punctueert spraak: een klap op tafel bij "Nooit!", een open handpalm biedend "Neem het."
Creëert toneelbeelden: een tableau van bevroren gebaren kan een hele achtergrond onmiddellijk overbrengen.
Niet alleen handen — omvat gezichts-micro-expressies, hoofdkantelingen, gewichtsverschuivingen, adempatronen.
Gebaren dragen culturele specificiteit: een buiging, een respectgebaar, een taboe-beweging — de wereld verankerend in een specifieke samenleving.
Naturalistisch (subtiel, levensecht) tot verhoogd (symbolisch, overdreven) — gedicteerd door genre en regisseurvisie.
Grote acteurs integreren gebaar organisch — nooit "toevoegend," maar laten ontstaan uit het personages psychologische en fysieke waarheid. Gebaar is geen decoratie; het is gedachte zichtbaar gemaakt.