De vraag of Mercutio's dood "goed" is, mist het punt – het is een structurele noodzaak die het toneelstuk van romantische komedie naar tragedie transformeert. Zijn dramaturgische functies:
Mercutio's dood (een Montague-vriend gedood door een Capulet) maakt het conflict persoonlijk voor Romeo, wat zijn wraakzuchtige dood van Tybalt triggert.
Zijn sterfluchting – "A plague o' both your houses!" – veroordeelt de zinloze vete en voorspelt de eindteling.
Romeo's directe, woede-gedreven duel met Tybalt toont de fatale fout (hamartia) die hem zal doen omkomen.
Romeo's verbanning scheidt het koppel, wat Juliet dwingt tot het desperate drankplan.
De eerste helft is wittig, lyrisch, hoopvol. Na Mercutio's dood domineren duisternis, urgentie en onvermijdelijkheid.
Mercutio's cynische, anti-romantische wijsheid ("Queen Mab" toespraak) contrasteert met Romeo's idealisme. Zijn dood dempt de helderste criticus van romantische illusie in het stuk.
Mercutio's dood is tragisch noodzakelijk – het is de scharnier waarop het lot van het stuk draait.