"Uit de fatale lenden van deze twee vijanden / Neemt een paar ster-gekruiste liefhebbers hun leven." (Prolog, 6–7)
"Ster-gekruist" = door het lot gedoemd; "hun leven nemen" = zelfmoord.
"Deze gewelddadige lust heeft gewelddadige eindes / En in hun triomf sterven ze, als vuur en kruid." (2.6.9–10)
Passie als explosief; voorspelt wederzijdse vernietiging.
"Maar zacht, wat licht breekt door dat venster? / Het is het oosten, en Julia is de zon." (2.2.2–3)
Afgodery blindert hem voor gevaar; zonbeelden branden later.
"Dan trotseer ik jullie, sterren!" (5.1.24)
Verzet tegen het lot verzegelt het; tragische ironie.
"O God, ik heb een onheilvoorspellende ziel! / Me dunkt ik zie u, nu gij daar beneden, / Als een dode op de bodem van een graf." (3.5.54–56)
Directe visioen van Romeos lijk.
"Een pest op beide uw huizen!" (3.1.90, 97, 106)
Driekeer uitgesproken; wordt de operatieve vloek van het stuk.
Deze regels weven een web van onvermijdelijkheid waar de personages niet aan kunnen ontsnappen.