Macbeths tragedie voortvloeit niet uit boosheid maar uit de corruptie van zijn deugden. Zijn bewonderenswaardige eigenschappen worden de mechanismen van zijn ondergang.
Macbeths moed op het slagveld levert hem eer en de titel Thane van Cawdor op. Maar de overwinning blaft zijn eigenwaarde op, waardoor hij gevoelig wordt voor de voorspellingen van de heksen en zijn eigen oplopende ambitie.
Zijn drang naar excellentie wordt een onverzadigbare honger naar macht. De voorspellingen van de heksen en Lady Macbeths manipulatie sturen zijn ambitie naar moord op de koning, wat leiderschapsaspiratie omzet in tirannie.
Macbeth gebiedt loyaliteit door competentie en charisme. Als koning perverteert hij deze gave – ondergeschikten worden instrumenten van zijn paranoia (bevel tot moord op Banquo, slachting van Macduffs gezin), wat het vertrouwen dat hem eens versterkte, ondermijnt.
Zijne initiële toewijding aan zijn koning maakt zijn verraad gruwelijker. De schending van bloedband, gastvrijheid en leenplichten verzwart het morele gewicht van zijn misdaden.
Aristoteles' hamartia (tragische fout) wordt vaak mislezen als een laster. In Macbeth is het de overmaat van deugd: moed zonder wijsheid, ambitie zonder geweten, leiderschap zonder nederigheid. Het stuk suggereert dat deugden losgemaakt van morele grondslag tot lasten worden – en dat de grens tussen held en tiran verschrikkelijk dun is.