Het is een veelvoorkomende misvatting dat Macduff Macbeth uitdaagt tot hun laatste duel. De waarheid is meer psychologisch – en meer Shakespeare. Macbeth, gedronken van de heksenzekerheid dat "geen van vrouw geboren / Macbeth zal kwetsen", jaagt actief op Macduff, vol vertrouwen in zijn magische onkwetsbaarheid.
Na de verschijningen in Act 4, Scene 1, gelooft Macbeth dat hij niet gedood kan worden door een natuurlijk geboren man. Deze overtuiging maakt hem onbezorgd. Hij gaat niet schuilen; hij treedt op het slagveld, alle comers uitdagend. Wanneer hij Macduff ontmoet, spaart hij hem aanvankelijk zelfs – "Maar ga terug, mijn ziel is al te veel beladen / Met bloed van de jouwe al." Hij is niet bang. Hij is verveeld.
Macduffs antwoord verbreekt Macbeths schild: "Verbijster je toverij, / En laat de engel die je nog steeds diende / Je vertellen, Macduft werd uit de schoot van zijn moeder / Te vroeg gerukt."
Keizersnede. Niet "van vrouw geboren" in de technische zin van de profetie. Het gat is linguïstisch, juridisch – en verwoestend.
Macbeths reactie onthult de ware aard van de profetie: "Vervloekt zij die tong die me dit vertelt, / Want het heeft mijn betere deel van man gedempt!" Hij realiseert zich dat de "gokkende duivels" in equivocatie handelden. Maar hij vecht nog steeds – "Toch zal ik de laatste proberen" – want overgave is hem vreemd.
De scène herframeert het climax. Macbeth wordt niet getriggerd om te vechten; hij wordt gedwongen ertoe door de instorting van zijn magische denken. His agency blijft – hij kiest om te vechten stervende in plaats van toe te geven. De tragedie is niet dat hij uitgespeeld werd. Het is dat zijn fatale fout – ambitie losgemaakt van moraal – hem leidde om alles te wedden op een raadsel dat hij misbegreep.