In Shakespeare's Julius Caesar komt Casca niet tot de samenzwering door eigen overtuiging. Hij wordt geworven door Cassius – een berekende zet die Cassius's strategische geest en Casca's cruciale rol onthult.
Casca is bot, sceptisch over tekenen ("men may construe things after their fashion"), en politiek ontevreden. Cassius benut dit: hij heeft een "ruwe" soldaat nodig die de eerste steek zet, waardoor de moord lijkt op een volksopstand in plaats van een aristocratische staatsgreep. De historische Servilius Casca was inderdaad tribune en vroege steker; Shakespeare dramatiseert de werving maar behoudt het historische feit – Casca steekt als eerste.
De personage belichaamt een cruciale spanning: hij is niet ideologisch gedreven als Brutus, noch persoonlijk ambitieus als Cassius. Hij is een pragmatist die een gevaarlijke zaak joint omdat de daad van hem eist – en omdat een sluw manipuleur zijn nut herkende.