Hoe Macbeth Duncans moord bijna in de war schopt
Macbeth's **aarzelen en na-daad-paniek** laten het complot bijna ontrafelen:
- Pre-moord paralyse: Monologen (1.7, 2.1) — 'If it were done when 'tis done...' — hij twijfelt, hallucineert dolk, breekt bijna af.
- Lady Macbeth moet hem aanjagen: Vraagt mannelijkheid, roept kindermoordbeeld op — hij doet het alleen onder druk.
- Na-moord fouten:
- Brengt bloedige dolken *uit* de kamer (had ze moeten laten).
- Weigert terug te gaan: 'I'll go no more: I am afraid to think what I have done.'
- Lady Macbeth moet bewijzen zelf planten — 'Infirm of purpose!'
- Overreactie bij ontdekking: Doodt de knechten *direct* ('Who can be wise, amazed, temperate and furious, loyal and neutral, in a moment?') — getuigen dempend maar Macduff's verdacht wekkend.
- Lady Macbeth valt in swoon (of doet alsof) om aandacht af te leiden — het plan overleeft *omdat zij het redt*.
Macbeth's verbeelding — zijn 'heat-oppressed brain' — maakt hem een vreselijke moordenaar maar een prachtig tragisch figuur. Het plan slaagt *ondanks* hem.