Direct, consumerend, irrationeel – "Did my heart love till now? Forswear it, sight!" Taal spiegelt intensiteit: religieuze beelden ("holy shrine," "pilgrim"), licht/donker motieven, en een sonnetvorm eerste ontmoeting.
Haast (huwelijk dezelfde nacht, onoverlegde beslissingen) gecombineerd met externe krachten leidt tot catastrofe. Passie getemperd door wijsheid vernietigt zijn object – een waarschuwingsverhaal, geen viering.
De Montague/Capulet vijandigheid maakt liefde een act van rebellie. Geheimhouding versterkt de band maar isoleert de liefhebbers van steunsystemen (ouders, vrienden, Pater's gefaalde plan).
Romeo drinkt gif; Juliet steekt zichzelf. Elke kiest voor dood boven leven zonder de ander – liefde als ultieme loyaliteit, transcenderend zelfbehoud.
Romeo rijpt van een Petrarchaanse poser tot een beslissende handelaar. Juliet evolueert van gehoorzame dochter tot autonoom agent ("I'll to the Friar... / If all else fail, myself have power to die").
Zij zijn geen schurken maar slachtoffers van omstandigheid en temperament. Hun vernietiging roept mededogen (onverdiend lijden) en vrees (herkenning menselijke kwetsbaarheid) op – Aristotelische catharsis.
Het stuk contrasteert romantische liefde met ouderschaps (Capulets' controle), platonische (Mercutio/Romeo), mercenaire (Paris), en spirituele (Pater's hoop op burgervrede). Romantische liefde's zuiverheid wordt belicht door deze contrasters.