Twee huishoudens, beiden gelijk in waardigheid,
In schone Verona, waar we onze scène leggen,
Van oude ruzie ontstaat nieuwe opstand,Waar burgersbloed burgershanden onrein maakt.
Uit de fatale lenden van deze twee vijanden
Neemt een paar ster-verdoemde liefhebbers hun leven;
Wie ellendige jammerlijke val
Doe met hun dood hun ouders ruzie begraven.
De vreselijke passage van hun dood-gemarkeerde liefde,
En de voortzetting van hun ouders woede,
Wat, behalve hun kinder einde, niets kon wegnemen,
Is nu de twee uur verkeer van ons toneel;
Wat hier ontbreekt, zal onze moeite trachten te herstellen.
Een enkele acteur (Koor) treedt op, spreekt, treedt af. Geen muziek, geen pantomime. De woorden zijn de overture.