In Romeo en Julia is princox (ook gespeld princoxe) een archaïsche, minachtende term voor een jonge, onervaren, zelfverzekerde, of dwaze persoon — een 'spruit', 'jongspriet', 'onbeschoffene jeugd'. Het uit drukt verachtelijke afwijzing.
Mercutio gebruikt het om Tybalt (Capulet, Julia's jachthoofdige neef) te spotten in Handeling II, Toneel IV:
'Een heel princox, en haar favoriet.'
'Tybalt, je rattenvanger, wil je lopen? ... trotse princox...'
'Punk', 'wannabe', 'try-hard', 'kleine lord fauntleroy', 'pauw'.
Shakespeare's beledigingen snijden dieper omdat ze precies zijn. Princox is niet gewoon 'klootzak' — het is een specifieke diagnose van toxische jeugdige trots.