Shylock, de Joodse leneman in The Merchant of Venice, lijdt Christelijke Venetiaanse mishandeling met een reactie die zich ontwikkelt door het stuk heen: resignatie → bitterheid → woede → verzet → nederlaag.
Shylock erkent zijn buitenstaander status maar bevestigt gedeelde menselijkheid:
Hath not a Jew eyes? Hath not a Jew hands, organs, dimensions, senses, affections, passions? Fed with the same food, hurt with the same weapons... If you prick us, do we not bleed? If you tickle us, do we not laugh? If you poison us, do we not die? And if you wrong us, shall we not revenge?
Deze toespraak legt zijn onrechtgevoel en de logica van zijn wraak bloot.
Als Anthony defaalt, insisteert Shylock op de letterlijke verbintenis – een pond vlees. Het is niet alleen contractafdwanging; het is haat wettelijk gemaakt, een behoefte om macht te claimen tegen een systeem dat hem waardigheid ontzegt.
De hertog oordeelt voor Antonio. Shylock wordt gedwongen tot christendom over te gaan en zijn vermogen in te leveren – de wet in dienst van vooroordelen. Zijn boog wordt Shakespeares voertuig om de anatomie van onderdrukking te verkennen: hoe vooroordelen wraak weekt, en hoe machtsstructuren zelfs gerechtigde woede verpletteren.