Het Theater van het Absurde ontstond in naoorlogse Europa als reactie op existentiële desillusie. Het verwerpt logische plots en traditionele personageontwikkeling, en benadrukt in plaats daarvan de absurditeit van het menselijk bestaan. De volgende toneelschrijvers definieerden de stroming:
Iers-Frans dramaturg wiens minimalistische, donker komische werken het genre verlichamen. Sleutelstukken: Wachtend op Godot, Eindspel, Gelukkige Dagen.
Roemeens-Frans pionier die taal's futiliteit en maatschappelijke conformiteit onderzoekt. Sleutelstukken: De Kaale Sopraan, De Les, Nezor.
Frans schrijver gericht op gemarginalisering, seksualiteit en vrijheid. Sleutelstukken: De Meiden, De Balkon, Doodwacht.
Amerikaanse toneelschrijver die vervreemding en hypocrisie onderzoekt. Sleutelstukken: Het Dierenverhaal, Wie is bang voor Virginia Woolf?, Een Verheugde Balans.
Engelse meester van stilte en ambiguë dialoog ("Pinteresque"). Sleutelstukken: De Verjaardagsfeest, De Stomme Liftboy, De Oppasser.
Engels toneelschrijver die filosofische diepgang combineert met ingewikkeld woordspel. Sleutelstukken: Rosencrantz en Guildenstern Zijn Dood, Springers, Arcadia.
Deze kunstenaars braken theaterconventies, inspirerende generaties om de grenzen van dramatische expressie te verkennen.