West Side Story laat je niet zachtjes binnenkomen—het gooit je op de straten van Manhattan's Upper West Side, circa 1957, waar territorium alles is en dans oorlog is.
De show opent met een uitgebreide gedane prologue—geen dialoog, alleen Leonard Bernstein's scherpe, jazz-geïnspireerde score en Jerome Robbins' kinetische choreografie. We leren de twee rivaliserende bendes kennen:
Door gestileerde beweging—vingers knippen, lage kruipen, plotselinge uitvallen—vestigt de prologue grondgrens, simmerende haat, en de onvermijdelijkheid van geweld. Een gevecht ontbrandt. Politie-sirenen jagen ze weg. De toneel is gezet.
De volgende dag brengt een buurtdans beide bendes samen onder ongemakkelijk wapenstilstand. Tony (ex-Jet, Riff's beste vriend) en Maria (Bernardo's zuster, net aangekomen uit Puerto Rico) kijken elkaar diep in de ogen over de sportzaal. In een spotlight-belichte val, valt de wereld weg. Ze vallen direct, desperaat verliefd—ontstekend een tragedie die Romeo and Juliet herschrijft voor de atoomtijd.
De genialiteit van de prologue: het vertelt je alles wat je hoeft te weten zonder een enkel gezongen woord.