De Hunnen hebben Rome niet enkelhandig ten onder gebracht, maar hun katalytische druk versnelde het Westerse Rijk's ontbinding:
Hunnen duwden westwaarts (4e eeuw), verdreven Goten, Vandalen, Sueven → die zochten toevlucht binnen Romeinse grenzen → belasten hulpbronnen, ontketenen conflict (bijv. Adrianopel 378).
Constante Hunnische buiien (vooral onder Attila, 440s) dwongen Rome legioenen af te voeren, barbarische foederati in te huren, enorme tribuut te betalen – verzwakken centrale autoriteit en schatkist.
Betrouwbaarheid op Germaanse huurlingen (genoodzaakt door Hunnische druk) ondermijnde Romeinse militaire identiteit en loyaliteit – generaal als Stilicho, Ricimer, Odoacer waren barbaro-geboren.
Hunnische controle van Centraal-Europese vlaktes onderbrak/verstoorde oost-west handel, schadigde Romeinse economie.
Hunnische druk → Westgotische migratie → Alaric's plundering. Symbolische doodsslag voor Romeins prestige.
Hunnen pasten zich aan aan klimaat/demografische verschuivingen, niet puur agressief. Rome's instorting was multicausaal (economisch, politiek, sociaal, militair). De Hunnen waren de externe versnellers, niet de hoofdoorzaak. Hun impact was indirect maar beslissend in het ontketenen van de cascade die het Westerse Rijk ten onder bracht.