Romeo and Juliet begint niet aan het begin—het begint aan het breukpunt van langdurige omstandigheden. Zes miteinander verbonden voorwaarden creëren de drukkooker.
Montague vs. Capulet: "oude ruzie breekt tot nieuwe opstand." Oorsprong vergeten; zelfversterkend door eer-cultuur. De stadsvrede hangt af van het onderdrukken wat de families belichamen.
Prins Escalus: "Als jullie ooit weer onze straten verstoren, / Zullen jullie levens de boete betalen voor de vrede." Doodstraf voor openbare ruzie—verhoogt inzet van factionele ruzie tot doodstrafbaar misdrijf.
Romeo en Juliet ontmoeten elkaar op Capulet-bal, onwetend van rivaliteit. Het sonnet dat ze gezamenlijk samenstellen (1.5.93–106) formaliseert instantane wederzijdse herkenning—liefde als linguïstische collaboratie.
Juliet's neef herkent Romeo, eist degen, wordt tegengehouden door Capulet—maar zweert: "deze inbraak zal / Nu zoetlijk lijken veranderen in bitterste gal." Persoonlijke wraking ingesloten in familieveto.
Tybalt doodt Mercutio → Romeo doodt Tybalt → Prins commuteert doodstraf tot ballingschap. Ballingschap scheidt Romeo fysiek van Juliet terwijl ze geestelijk verbonden zijn. Ontkelt Pater Laurentius' verzweifelde herenigingsplan—het mechanisme van de finale catastrofe.
Deze zes draden—structureel, domestiek, politiek, katalytisch, persoonlijk, rupturel—verweven tot een deterministisch web. Geen enkele oorzaak; de tragedie is overdetermined. Shakespeare bouwt een wereld waar de liefdesdood de enige resolutie is die alle drukken tegelijk voldoet.