Polonius concludeert dat Hamlet waanzinnig is van liefde – specifiek, ziek van liefde door Ophelia's afwijzing (per Polonius' bevel).
Zijn Voorstel Aan Claudius & Gertrude:
Ironie: Polonius' "wijsheid" is volledig fout. Hamlets waanzin is strategisch; zijn wreedheid tegenover Ophelia voortvloeit uit walging voor haar medewerking aan haar vaders spionage, niet uit onbeantwoorde liefde. Polonius' inmenging *veroorzaakt* de symptomen die hij misdiagnosticeert.