Hamlet vindt Claudius kniend, biddend – een perfecte kans om hem te doden. Hij terugtrekt om drie verweven redenen.
"Nu kon ik het doen, nu hij bidt; / En nu doe ik het. En zo gaat hij naar de hemel; / En zo ben ik gewroken. Dat zou gescand worden: / Een schurk doodt mijn vader; en daarvoor, / Ik, zijn enige zoon, doe dezelfde schurk zenden / Naar de hemel."
Een gebede ziel doden stuurt hem naar de hemel. Hamlet wil Claudius verdoemd, niet gered.
Hij wacht op een moment dat Claudius "dronken, woedend, incestueus, gokkend" is – "Dan trap hem, dat zijn hielen tegen de hemel mogen schoppen, / En dat zijn ziel zo verdoemd en zwart mag zijn / Als de hel, waartoe hij gaat."
Intellectualiseren van wraak wordt een vervanging voor actie. Het "perfecte moment" komt nooit.