1. Polonius' lezing over "Woorden, woorden, woorden" (Act 2, Scene 2)
Polonius, altijd de pompeuze en pedante adviseur, houdt een langdradige toespraak voor zijn zoon Laertes over het belang van het zorgvuldig kiezen van je woorden. Hij waarschuwt voor het gebruik van ‘te veel’ of ‘te weinig’ taal, waarbij hij stelt dat ‘beknoptheid de ziel van humor is’ en dat ‘woorden zonder gedachten nooit naar de hemel gaan’.
Deze scène is een humoristisch voorbeeld van Polonius' overdreven bezorgdheid over taal, en benadrukt hoe zijn focus op vorm vaak de inhoud van zijn boodschap overschaduwt. Het is ook een voorafschaduwing van de centrale thema's van het stuk, namelijk bedrog en de kracht van taal om de waarheid te manipuleren en te verdraaien.
2. Hamlet's confrontatie met Rosencrantz en Guildenstern (Act 2, Scène 2)
Hamlet, die de bedoelingen van zijn vrienden steeds meer wantrouwt, begint een vernietigende kritiek op hun lege taalgebruik en onoprechte vleierij. Hij noemt ze ‘twee guitige en verraderlijke schurken’ en beschuldigt hen ervan ‘woorden zonder inhoud’ en ‘een paar sluwe zinnetjes’ te gebruiken om hem te misleiden.
De uitbarsting van Hamlet legt zijn groeiende ontgoocheling over de hypocrisie en het manipulatieve taalgebruik van het hof bloot. Hij verlangt naar authenticiteit en directheid in de communicatie, waarbij hij de oppervlakkigheid van het hoofse discours contrasteert met zijn eigen diepe en complexe innerlijke wereld. Deze scène onderstreept de verkenning van het stuk naar de kracht van taal om de waarheid zowel uit te drukken als te verbergen.
Deze twee voorbeelden laten zien hoe het thema taalmisbruik in Hamlet doordringt. Personages worstelen met het manipulatieve en bedrieglijke potentieel van woorden en twijfelen aan hun vermogen om echte betekenis en waarheid over te brengen.