Hamlet's Taalkritiek: Polonius' Pedanterie & Hamlet's Minachting voor Lege Woorden
Twee sleutelmomenten waar personages zich bezighouden met taalmisbruik:
- Polonius aan Laertes (2.2): "Words, words, words." Leert over bondigheid ("Brevity is the soul of wit"), precisie ("Give thy thoughts no tongue"), en oprechtheid ("Words without thoughts never to heaven go"). Comische ironie: Polonius is de windzak van het toneel.
- Hamlet aan Rosencrantz & Guildenstern (2.2): Naarmate ze Claudius' regels papieren, ontploft Hamlet: "You would play upon me... you would pluck out the heart of my mystery." Noemt ze "sponges" die koninklijke gunst opsugen. Veroordeelt hun lege, instrumentale taal – woorden als verraadstools, niet waarheid.
Beide scènes blootleggen de corruptie van het hof: taal als performance, niet communicatie.