Blanche DuBois' eerlijkheid in de eerste drie scènes van A Streetcar Named Desire
Blanche DuBois' waarheidsgetrouwheid in de openingscènes van Tennessee Williams' A Streetcar Named Desire is bewust ambigue en breed gedebatteerd. Het stuk labelt haar uitspraken nooit expliciet als liegen; in plaats daarvan nodigt het het publiek uit om discrepanties te ontdekken.
Indicatie van oneerlijkheid of uitwijking (Scènes 1–3)
- Belle Reve's lot: Ze claimt dat het familiedomein verloren ging door "epische hoererij" van voorouders en begraafkosten, maar impliceert later Stanley's bemenging. De verkoopakte die ze toont is verdacht.
- Leeftijd & verleden: Ze weigert haar leeftijd te geven, vermijdt felle lich, en speelt haar huwelijk met Allan Grey (dat eindigde in zijn zelfmoord na ontdekking van zijn homoseksualiteit) te weinig.
- Drinken: Ze ontkent zwaar te drinken ("Ik raak het zelden aan"), maar drinkt direct whiskey en verbergt de fles.
- Lesbaan: Ze zegt dat ze verlof nam om "zenuwen", maar het Flamingo Hotel-incident suggereert dat ze ontslagen werd voor een affair met een student.
- Houding teenover Stanley: Haar directe, viscerale vijandigheid maskert diepere angsten over klasse, seksualiteit, en haar eigen overleving.
Waarom het er toe doet
Blanche bouwt een fragiele persona van zuidelijke beleefdheid om zich te beschermen tegen trauma en armoede. Haar "liegen" zijn vaak overlevingsmechanismen—het verromantisen van het verleden om het heden te verdragen. Williams schreef haar als een tragische figuur wiens onbetrouwbaarheid een symptoom is van een wereld die geen plaats voor haar heeft.
Conclusie: Blanche is niet "altijd eerlijk." Ze curateert haar realiteit. De taak van het publiek is het onderscheiden tussen haar kwaadwillige bedrog en haar wanhopige zelfbehoud.