Arts >> Kunst en entertainment >  >> Theater >> Drama

Vijf Voorbeelden Van Verbale Ironie In Julius Caesar Act 1

Verbale ironie—één ding zeggen, een ander bedoelen—drijft het politieke theater van Julius Caesar's openingsscène. Hier zijn vijf cruciale instanties, elk onthullend personage en voorspellend catastrofe.

  1. Caesar ontslaat de Wahrzegger: "He is a dreamer. Let us leave him. Pass." (1.2.24) — De "dromer" spreekt letterlijke waarheid. Caesars ontslag is de eerste fatale fout van het stuk.
  2. Casca spot met Caesars kroningsweiering: "He plucked me ope his doublet and offered them his throat to cut." (1.2.269–270) — Sarkasme dat Caesars theatrale nederigheid als performance blootlegt.
  3. Cassius uitdaagt Brutus: "You are dull, Cassius... those sparks of life that should be in a Roman you do want." (1.2.138–140) — Cassius noemt Brutus passieloos terwijl hij hem manipuleert. De manipuleerder diagnosticeert het slachtoffer.
  4. Casca belachelijk maakt Cassius: "Cassius fears he cannot lift his arm high enough to hold his head steady." (1.2.302–303) — Sarkasme die vrees maskert. Cassius is gevaarlijk precies omdat hij onderschat wordt.
  5. Brutus rechtvaardigt moord (anticipatorisch): "As he was ambitious, I slew him." (3.2.27) — Claimt edel motief voor bloedige daad. De ironie: de toespraak die de menigte wint, verliest de republiek.

Het Patroon

Ironie in Julius Caesar is niet decoratief—het is diagnostisch. Personages zeggen constant het tegendeel van wat ze bedoelen, of bedoelen het tegendeel van wat ze zeggen. De kloof tussen spraak en intentie is de politieke ruimte. Shakespeare gebruikt verbale ironie om een samenleving te tonen waar taal losgekomen is van de waarheid—en de gevolgen van die loslating.

Drama

Related Categories