Nee. Paris verschijnt aan Julias graf in Act 5, Scene 3 met één doel: rouwen en bloemen strooien. Hij ontmoet Romeo. Ze duelleren. Romeo doodt Paris. Paris sterft aan het graf—maar hij is er niet als een spook, een aanhoudende aanwezigheid, of een bovennatuurlijke getuige. De vraag verward waarschijnlijk zijn doodsscène met een voortgezette aanwezigheid.
Paris: "Sweet flower, with flowers thy bridal bed I strew."
Romeo: "Wilt thou provoke me? Then have at thee, boy!"
Ze vechten. Paris valt. "O, I am slain! If thou be merciful, / Open the tomb, lay me with Juliet."
Romeo eerbt het verzoek. Paris krijgt zijn wens—eeuwige nabijheid van de vrouw die hij nooit trouwde. Maar hij is dood. Het graf bevat twee lichamen en één levende man die er binnenkort de derde wordt.
Paris is een fatsoenlijke man in een stuk vol catastrofes. Hij liefde Julia conventioneel, fatsoenlijk, publiekelijk. Zijn dood voelt gratis—wat precies het punt is. De ruzie doodt zelfs zijn toeschouwers. Maar hij spookt niet. Hij keert niet terug. Hij is de prijs, niet de koor.