Andrew Lloyd Webber is een van de meest populaire componisten in de musicaltheatergeschiedenis, met krachtige werken als "The Phantom of the Opera," "Cats," "Jesus Christ Superstar," "Evita" en "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat." Hoewel niets de ervaring vervangt om een van zijn shows live te zien, zijn er veel prachtige filmversies van zijn stukken gemaakt. Het helpt om die in volgorde te kijken, met wat perspectief op zijn carrière.
Andrew Lloyd Webber creëerde zijn eerste belangrijke show, "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat" op 19-jarige leeftijd, als commissie voor een Britse school genaamd Colet Court. Dit Bijbelse stuk werd pas bijna twee decennia later voor Broadway geproduceerd, wat sommigen verward over zijn plek in Webbers canon, maar het toont duidelijk zijn fundamentele talenten, inclusief de vaardigheid om muzikale stijlen meesterlijk te mengen. Het was ook zijn eerste samenwerking met tekstdichter Tim Rice, een team dat later "Jesus Christ Superstar" en "Evita" produceerde. De beste filmversie, met Donny Osmond in de titelrol, doet eer aan deze school-begin voor Webber, en Osmond's stem is de definitieve voor deze rol geworden. Bekijk deze film eerst. Het is de lichtste en meest toegankelijke.
"Joseph" leidt direct tot de musical die Webber op de kaart zette, "Jesus Christ Superstar." Er zijn twee belangrijke filmversies van deze show, en beide moeten bekeken worden vanwege het belang van deze in Webbers carrière. De eerste, gemaakt in 1972, met Ted Neeley als Jezus, is een epische die zich richt op een bus vol hippies. De tweede, meer obscure, is de uitzonderlijke nieuwe versie, met Glenn Carter als Jezus, die een karge en moderne herinterpretatie presenteert die meer van een toneelgevoel geeft. Totaal verschillende presentaties van hetzelfde geweldige materiaal.
Ga voorbij het idee van Madonna als Eva Peron. Dat blijkt eigenlijk best goed typecasting te zijn, en de filmversie van "Evita," ook met de verrassend sterke Antonio Banderas, is de volgende must-see in chronologische volgorde van wanneer Webber deze stukken creëerde. Deze film is zo uitschitterend (en mooi) geproduceerd dat het moeilijk maakt om terug te gaan naar de karge toneelversie.
We bouwen nu naar het crescendo. "Cats," met Elaine Page, markeert de scheiding van Webber en Rice. Webbers nieuwe partner is uit het verleden, T.S. Eliot, en Webber mengt een "Joseph"-achtige mix van muziek in de Jellicle-mythologie van Eliots "Old Possum's Book of Practical Cats." De tempo van deze is een beetje traag aan het begin, maar zodra de kijker verbonden raakt met het concept, zoemt het omhoog.
Webbers piek, "The Phantom of the Opera," sluit deze lijst af, met een ondergewaardeerde filmversie uit 2005 met Gerard Butler en Emmy Rossum. Het is niet helt hetzelfde als naar een theater gaan en de kristallen kroonluchter zien vallen, maar deze film incorporeert ook enkele speciale filmische touches die het waard maken om herhaaldelijk te bekijken, vooral wanneer geen van de top Webbers shows in je buurt spelen.