Mensen in kostuims en grime die eruitzien als katten, die springen, dansen en zingen. Jellicle wat? Begrijp je de hype rond Andrew Lloyd Webbers "Cats" niet? Brengt de filmversie je in slaap? Zodra je de bedoeling van Webber en de bronmateriaal begrijpt, wordt de show iets bijzonders.
Lees "Old Possum's Book of Practical Cats". Het is kort en maakt de hele show begrijpelijk. Zonder het ben je verloren. Als je het eenmaal hebt gelezen, vallen alle vreemde namen en referenties plotseling op hun plek.
De show is geen lineair verhaal. Het is een abstracte reeks vignettes over een kudde katten die één nacht per jaar samenkomen om te vieren en te beslissen wie naar de Heaviside Layer mag reizen om "herboren" te worden.
Maak kennis met de nummers. De liedteksten komen bijna allemaal uit het boek van Eliot. De muzikale stijlen variëren zo sterk per nummer dat het aanvankelijk verwardend kan zijn.
Het tempo lijkt traag voor ongekenden, maar met de bovenstaande voorbereiding kijk je met andere ogen. Er zijn diepgangige thema's over veroudering, dood en gemeenschap verweven met meer speelse nummers die het werk levend maken.
Niets weegt op tegen de ervaring van professionele acteurs die zo'n geweldig materiaal in een prachtig theater interpreteren.