William Shakespeare's schrijfcarrière spande een opmerkelijke historische scharnier: de overgang van Elizabethaans naar Jacobijns Engeland. Geboren 1564, gestorven 1616, zijn productieve jaren (ruwweg 1589–1613) lijnen precies op met twee regeringen — en twee distincte culturele stemming.
Jaren 1590 — De Leerlingmeester En Vroege Meesterwerk
1600–1606 — De Grote Tragedies
Donkerder, psychologisch dichter, politischer — deze stukken weerspiegelen een nieuwe vorst (Jakobus I), een verenigde kroon, en een samenleving die worstelt met opvolging, hekserij en de grenzen van de rede.
1609–1613 — De Romanses (Late Stukken)
Genre-overstijgend, verlossend, geobsedeerd met verlies en herstel door de tijd heen. De romanses voelen als een toneelschrijver die vrede sluit met zijn kunst — en zijn sterfelijkheid.
Shakespeare leefde niet alleen door deze overgang heen; zijn werk verlichaamt het. De Elizabethaanse stukken vertrouwen over het algemeen op orde, komedie's herstellende kracht, geschiedenis' patroon. De Jacobijnse werken breken dat vertrouwen. Ze chronologisch lezen is niet academisch — het is getuige zijn van een bewustzijn dat in realtime evolueert, op toneel gezet voor een publiek dat meevolueerde.