Theater of the Absurd was geen georganiseerde beweging met een manifest – het was een kritisch label dat retroactief aan toneelschrijvers werd geplakt die, onafhankelijk, theatrale conventies verbrokkelden in het nauw van de Tweede Wereldoorlog. De bloeitijd strekte zich ongeveer over de jaren 1950 en 1960.
De beweging trok uit het existentialisme (Sartre, Camus), het trauma van de wereldoorlog, kernangst, en een alomtegenwoordig gevoel dat traditionele betekenisstructuren – godsdienst, vooruitgang, rede – waren ingestort. Het "absurde" in Camus' zin: de menselijke wanhoop zoektocht naar betekenis in een zwijgende, indifferent universum.
Als duidelijke beweging vervaagde Absurdisme in de jaren 1970, opgegaan in postmodern drama's bredere experimenten. Maar zijn DNA blijft: in de gefragmenteerde verhalen van Caryl Churchill, de taalkunst van Suzan‑Lori Parks, de existentiële komedie van Fleabag. De Absurdisten reflecteerden niet alleen een betekeniscrisis – ze vonden een theatrale taal om erin te leven.