De naam Eleanor spookt al meer dan een half eeuw in de popmuziek, opduikend in genres van barokpop tot indierock, folk tot elektronisch. Het is een naam die literaire gewicht draagt – oproepend Eleonore van Aquitaine, Eleanor Roosevelt, of simpelweg het archetype van een vrouw die verloren, geliefd of verlangd is. Hier zijn tien opvallende nummers die Eleanor centraal stellen.
"Eleanor Rigby" – The Beatles (1966) blijft de aanhaling. Paul McCartneys karge karakterstudie van eenzaamheid, ondersteund door George Martins revolutionaire strijkoktet, veranderde een simpele naam in een cultureel symbool van stedelijke isolatie. Het is de Eleanor waar alle anderen aan gemeten worden.
The Turtles' "Eleanor" (1968) biedt een breezy, harmonie-rijke contrast – een zonnige ode in plaats van een tragedie. Hetzelfde jaar leverden The Mamas & the Papas "Sweet Eleanor's Gone" (1968), een weemoedige vertrekballade gedrenkt in hun kenmerkende West Coast vocale blend.
Howard Jones' "No One Is to Blame" (1986) verwijst bekenderwijs naar "Eleanor" in de brug, een vluchtige naam in een nummer over emotionele paralyse. The Outfield's "Dear Eleanor" (1986) leunt in power-pop verlangen, een brief nooit gestuurd naar een verloren liefde.
De jaren 2000 en 2010 zagen een heropleving. Franz Ferdinands "Eleanor Put Your Boots On" (2009) is een kinetische, dansvloer-directief. The All-American Rejects' "Sweet Eleanor's Lullaby" (2005) frameert de naam in emo-pop tenderheid. Tame Impala's "Eleanor" (2015) dwaalt in Kevin Parkers psychedelische synth-nevel, terwijl Ellie Gouldings "Hey Eleanor" (2015) schittert met electropop-kwetsbaarheid. The Aces' "Eleanor" (2017) sluit de lijst af met heldere, gitaar-gedreven indiepop-bekentenis.
Van Liverpools dokken tot Los Angeles studios, van analoog band naar digitale plugins, Eleanor duurt als muse. Elke songwriter leent de naam om hun eigen verhaal te dragen – van afwezigheid, toewijding, of simpelweg de ritme van drie lettergrepen die zichzelf bezingen.