Clint Eastwood's late-1970s uitstapje in actiekomedie – Every Which Way But Loose (1978) en de vervolg Any Which Way You Can (1980) – paarde de tough-guy-icoon met een orang-oetan genaamd Clyde en een soundtrack gestort in country, pop en de opkomende "urban cowboy"-vibe. Elk film kreeg een eigen soundtrackalbum.
De originele soundtrack vangt de rowdy, honky-tonk geest van de film. Hoogtepunten:
De vervolg-soundtrack leunt verder in de crossover country-pop sound die vroege '80s radio domineerde.
Deze soundtracks zijn tijdkapsels van het "Urban Cowboy"-tijdperk, toen countrymuziek agressief poppubliek bejaagde. Eastwood's eigen stem – rauwe, oprechte, onverfijnde – voegt authentieke charme toe. Beide albums scoorden goed, weerspiegeld de films' verrassende kassadominantie (de eerste was 1978's tweedhoogste opbrengst). Voor fans van de tijd blijven ze essentiële luister.