Toneel gebruikt niet alleen taal—het is gemaakt van het. Elk stuk is geschreven in de taal van zijn culturele moment, en die keuze vormt alles: ritme, idioom, humor, stilte, de architectuur van een scène. Hoewel vertaling werken laat reizen, draagt de oorspronkelijke tong een resonantie die geen ondertitel volledig kan vangen.
Bepaalde talen hebben enorme, continue theatertradities opgebouwd:
Vrijwel elke taal met een literaire traditie heeft theater. Jiddisch theater, Arabische schaduwspelen, Sanskriet kutiyattam, Nigeriaans reizend theater, Quechua gemeenschapsvertoningen—de lijst is oneindig. Elke draagt zijn eigen metriken, zijn eigen verhouding tussen woord en gebaar, zijn eigen manier om een publiek vast te houden.
Vertaling maakt theater globaal, maar is altijd een onderhandeling. Een grapje in het Frans kan een heel andere grap in het Engels vereisen. De pauzes in Pinter berusten op Engels ritme; in een andere taal valt de stilte anders. Grote vertalingen (zoals Gregory Rabassa's werk of de Royal Shakespeare Company-aanpassingen) converteren niet alleen woorden—ze herimagineren het stuk voor een nieuwe tong.
Uiteindelijk is de taal van een stuk geen houder voor het verhaal. Het is het lichaam van het verhaal. De taal veranderen is het stuk veranderen—en dat is waarom het origineel altijd het meest uitmaakt.