Commedia dell'arte (16e‑eeuwse Italiaanse improvisatietheater) steunt op vaste personages, maskers, en fysieke komedie. De typische drie‑act structuur:
Introduceert personages en centraal conflict; verwarring en misverstanden overvloeden; eindigt met een grote plot twist (verborgen identiteit, verrassende aankomst).
De meest complexe act; conflict intensifieert door meerdere twists; personages tonen handtekening vaardigheden (lazzi); eindigt met nog een twist die de finale opzet.
Kortste act; conflicten lossen op, meestal gelukkig; personages reflecteren en leren; orde wordt hersteld.
Dit flexibele raamwerk stelde troupes in staat oneindig te improviseren terwijl narratieve coherentie behouden bleef.