Claudius' reactie ontvouwt zich in drie stadia, toenemende Schuld onthullend:
Zichtbaar gestoord door de voorstelling van een koning gedood door gif—spiegelend zijn eigen misdaad—verwijt hij het als "een zeer vreselijke en onnatuurlijke moord", hoewel zijn woorden overtuiging missen.
Naarmate de voorstelling vordert, zucht Claudius, zweet hij, en probeert te vertrekken, maar Hamlets manipulatie dwingt hem te blijven.
Op het klimactische vergiftigingsscène roept hij: "Geef me licht! Weg!" en vlucht de zaal, onvermoed de gescèneerde herhaling van zijn schuld te verdragen.
Deze reactie bevestigt Hamlets vermoedens en markeert een cruciale keerpunt in de tragedie.