De verschillende acterstijlen zijn door de geschiedenis van het theater heen ontwikkeld, van de klassieke Griekse tijd tot de moderne multimedia-actering met podium, film en televisie. In de moderne tijd ontwikkelde acterleraar Constantin Stanislavski een stijl die de persoonlijke ervaringen en emoties van de acteur gebruikt om een overtuigende prestatie te creëren. Later werd dit uitgebreid door de Actor's Studio in New York tot „method acting”.
De technische stijl werd ontwikkeld voor het podium en stamt uit de lange formele geschiedenis van toneelspelen, gerelateerd aan live muziek- en dansuitvoeringen. Het is ontworpen om „gelezen” te worden door publiek veraf van de actie en is zeer formeel. De „method”-school, ook „subjectief acteren” genoemd, past direct bij filmacteren, dat subtiler en persoonlijker kan zijn door de „nabije” aard van film.
De methodacteur gebruikt persoonlijke identificatie en internalisatie van het personage om de motivatie achter de handelingen en mindset te ontdekken. Door herkenbare, menselijke kenmerken te vinden, wil de methodacteur ook dat het publiek zich kan identificeren met het personage.
De technisch acteur conceptualiseert het personage als een conveyance (middel), niet noodzakelijk als een naturalistische of realistische afbeelding van iemand die je in het leven kunt tegenkomen. Dit weerspiegelt het verschil tussen „objectief” versus „subjectief” acterstijlen: fysieke uitdrukking en projectie van een personage zijn belangrijker dan introspectie en „klein” acteren.
Een gebied waar method acting een duidelijk voordeel heeft ten opzichte van formeel, technisch acteren, is dat de nadruk op internaliseren van personage en motivatie uiteindelijk improvisatie toelaat. In intieme theatersettings, op film en bij comedy creëert improvisatie spontaan acteren dat echt reageert op de andere deelnemers.