Middeleeuws theater begon kort na het verval van het Romeinse Rijk. Mensen bleven drama's en verhalen over hun leven uitvoeren via dramatische presentaties en vertelkunst. De Rooms-Katholieke Kerk bleef machtig in Rome, ondanks de val van de regering; en katholieke leiders verklaarden de heidense dramatische presentaties tot zonde en overnamen de praktijk, terwijl ze de algemene bevolking verboden te spelen. Religieus gethematiseerde theaterprestaties domineerden Europa tijdens de Middeleeuwen en drama was de dominante acterstijl die in deze tijdperk gebruikt werd.
Het katholiek had een negatieve invloed op theater in de laatste jaren van het Romeinse Rijk. Theaterproducties namen af in de 2e eeuw, en christenen speelden een significante rol in zijn ondergang. Het theater van die tijd had de opkomende kerk gespot, en de kerk sloeg terug door theaterkunsten kwaad en onmoreel te noemen. Eenmaal gladiatorspectacels de populaire vorm van entertainment werden, werd theater gebruikt om spellen te verbeteren. Theater was bijna niet-existent, behalve voor een paar reizende jongleurs en artiesten die deze kunst vorm net in stand hielden.
Het katholiek verspreidde zich door Europa rond 1000 na Christus en ontmoette veel heidense feesten en vieringen. Kerkleiders gebruikten heidense feesten als evenementen om het christendom te onderwijzen. Mysteriespelen werden geïntroduceerd – dramatisaties van het Oude en Nieuwe Testament en katholieke heiligen. Schrijvers van mysteriespelen mengden waarheid en legende voor hun optredens, en voerden ook passiespelen over Christus op. Mysteriespelen konden dagen of weken duren. Honderden acteurs werden gebruikt, en er waren afwisselende koorzangen die liturgische muziek zongen. Acteurs hadden duizenden regels te onthouden, en velen moesten beschikbaar zijn voor verlengde optredens. Hoewel mysteriespelen primair religieus waren, stonden er enkele toe dat acteurs comedy en seculiere dramatisaties uitvoerden.
Presentaties over de strijd tussen God en de Duivel over de zielen van de menschen werden een algemeen thema als theater zich ontwikkelde. Rond 1400 na Christus was dit type optreden algemeen, en zo waren Heiligen-spelen, die dramatische uitvoeringen toonden van het leven van gemartelde katholieke heiligen. Drama was de dominante actermethode voor de meeste van deze typen spelen, maar comedy begon langzaam in het beeld te treden. Veel kerkartiesten bewogen naar meer extravagantere optredens en het theater ontwikkelde zich in nieuwere stijlen. Mensen hoorden honderden jaren over de ernst van God en religie en wilden andere vormen van theaterentertainment.
Volksdrama's en Morele Tussenspelen waren twee uitvoeringsstijlen die beide humor gebruikten en niet zoveel zwaarden op religieuze thema's. Volksdrama's vertelden verhalen over het leven van gewone mensen, en Morele Tussenspelen waren korte optredens die morele dilemma's op een humoristische manier behandelden. Elke van deze dramatisatiestijlen weerspiegelde hoe mensen wegstuurden van de zware invloede van religie en naar een humanistische benadering in het leven. Deze veranderingen waren een weerspiegeling van de mensen, die verder gingen dan religie als enig middel om hun wereld te definiëren.