Wanneer acteurs een spontaan, niet-gescript stuk spelen, heet dat improvisatie, of 'improv', theater. In improv moeten acteurs hun vermogen ontwikkelen om te interacteren met andere performers terwijl ze het kaalste idee hebben van het verhaal dat ontvouwen staakt. De aantrekkingskracht van improv-acteren is dat het performers dwingt om op hun voeten te denken, creatief te zijn en, hoopt men, vermakelijk, tijdens het interacteren met anderen die ook helpen het verhaal te schrijven. Niemand weet zeker wat er zal gebeuren. Dat kan toevoegen aan de spanning en het genot als personages ontwikkelen en onvoorziene plotwendingen ontstaan.
Verzamel een kartonnen doos vol requisites. Ze kunnen alles zijn wat in het dagelijks leven gebruikt wordt, inclusief keukengereedschappen, gereedschappen, ornamente, bouwmaterialen en zelfs onbekende objecten. Een castlid pakt een requisiet willekeurig uit de doos en speelt een functie voor het requisiet uit die anders is dan het typische gebruik – een aardappelstamper wordt een kortgolfradio-antenne, bijvoorbeeld. Die acteur geeft het requisiet dan aan een ander en die moet een andere functie voor het requisiet bedenken en demonstreren. Het requisiet wordt doorgegeven aan elke performer tot iedereen een kans heeft gehad om het object te herdefiniëren.
Moedig publieksparticipatie aan door hen te vragen een gokspel te spelen met de cast. De acteurs werken met twee stapels voorbereide kaarten. Een stapel heeft kaarten met een andere beroep of professie op elk. De andere stapel heeft een gevoel, emotie of een fysieke aandoening op elk. Acteurs moeten willekeurig een kaart uit elke stapel kiezen en dan proberen het beroep en de emotie of gevoel dat ze kozen over te brengen. Het publiek wordt gevraagd om te gokken wat elke performer's kaarten zeiden.
Stel drie kommetjes op. Vul er een met papiertjes die een type personage hebben, zoals een beroep, geschreven. In een ander kommetje, leg papiertjes met emoties. In het derde kommetje, plaats papiertjes waarop je een complete zin uit een krant of tijdschrift hebt geplakt – één zin per papiertje. Acteurs moeten een papiertje uit elk kommetje trekken. Ze moeten het personage en de emotie die ze trekken overbrengen en moeten de zin gebruiken als eerste of laatste zin in de scène die ze spelen. Paar twee acteurs samen en laat ze een conflict ontdekken dat ontstaat tussen hen vanwege het type personage dat ze zijn, hun emoties en de woorden die ze spreken.
Laat publiekleden roepen welk requisiet elk castlid moet gebruiken, zoals een bakpannetje of een rol toiletpapier, een dialoogregel, zoals 'Er is niemand hier behalve ons kippen', en een actie, zoals op en neer hoppen op één been. Elk castlid moet de drie elementen uitvoeren die het publiek aanwijst. Laat twee of drie acteurs interacteren met hun door het publiek bijgedragen suggesties en laat ze elk een conflict met de anderen vinden, evenals een oplossing voor hun problemen.