De term "in de ramp staan" verwijst vandaag naar elke positie van publieke aandacht. Het woord kan teruggetraceerd worden tot de 19e eeuw, als verlichtingsarmaturen die kalk brandden werden gebruikt om theaterpodia te verlichten. Dus, artiesten waren letterlijk "in de ramp" toen ze op het podium stonden. Hoewel kalk niet meer op deze manier gebruikt wordt, is in de ramp staan nog steeds synoniem met faam.
De ramp verwierp oorspronkelijk naar lichten die oxywaterstofvlammen gebruikten om vaste stukken kalk te ontbranden. Aangezien kalk (calciumoxide) bij een zeer hoge temperatuur brandt, resulteert dit proces in een intens helder, wit licht. Voor de perfectie van elektriciteit, was de ramp een veelvoorkomende vorm van theaterverlichting. De lichten die bedoeld waren om de artiesten te verlichten, werden in de branchejargon "kalken" genoemd. Artiesten die in de ramp acteerden, waren dichter bij het publiek, meestal in hoofdrollen. Een associatie groeide tussen de ramp en faam, met name onder acteurs en diegenen met insiderkennis van het theater.
De Engelse scheikundige Goldsworthy Gurney wordt de ontdekking van het rampeffect in de jaren 1820 toegeschreven. In 1837 werd het Covent Garden Theatre in Londen de eerste vereniging die de ramp op het podium gebruikte, ter aanvulling op de gaslampen en fakels die eerder gebruikt waren. Halverwege de 19e eeuw was de ramp algemeen in theaters over de hele wereld. Aan het einde van de 19e eeuw maakte elektriciteit, gepioneerd door Thomas Edison en andere uitvinders, de grotendeels achterhaald.
De ramp verwierp oorspronkelijk naar het licht zelf, zowel de armatuur als zijn verlichting. Binnenkort betekende het ook de ruimte op een podium waar de ramp schijn. Omdat dit de primere ruimte was in het midden van een podium waar aspirerende acteurs wilden zijn, kreeg de ramp de betekenis van faam door deze metonymische substitutie. De term verspreidde zich van theaterkringen naar wijdverspreid gebruik onder het grote publiek door vakpublicaties en populaire journalistiek.
In 1952 bracht Charlie Chaplin "Limelight" uit, een film waarin hij een verouderende artiest speelde die één laatste kans op faam en fortuin op het podium zoekt. De term was ook de titel van films gemaakt in 1936 en 2003, altijd op een of andere manier verwijzend naar het ideaal van faam. Het is een veelvoorkomend element in de namen van corporaties en theaterondernemingen.
De invoering van elektrische podiumverlichting leidde tot de ontwikkeling van de spot, die zelf een term werd met de secundaire betekenis van faam of aandacht. Nu, meer dan 100 jaar na de nuttige afname van de ramp in het theater, bestaat alleen nog de secundaire betekenis en wordt begrepen door velen die zich niet bewust zijn van de oorsprong. De term wordt vandaag de dag algemeen gebruikt in verwijzing naar niet alleen artiesten maar ook iedereen wiens beeld of acties een centrum van publieke aandacht worden.