Reverend John Hale arriveert in Salem als een man die zeker is van zijn doel: hekserij uitschakelen met de precisie van een geleerde en de ijver van een gelovige. Aan het einde van Act 2 is die zekerheid gespleten. Zijn transformatie van zelfverzekerde inquisiteur tot ongemakkelijke scepticus is een van de meest boeiende personagebogen van het stuk – en een waarschuwing over ideologie losgekoppeld van bewijs.
Vier ontwikkelingen in Act 2 katalyseren Hale's twijfel:
Hale's verschuiving is niet plotseling; het is een cumulatieve overgave aan twijfel. In Act 3 zal hij het hof volledig veroordelen, uitroepend: "Ik veroordel deze procedures, ik verlaat deze rechtbank!" Maar de zaden van die veroordeling worden gezaaid in Act 2, in de stille momenten waarin een man van God beseft dat de duivel die hij wilde bestrijden misschien de robes van justitie draagt.
Hale's boog resoneren verder dan Salem 1692. Elke instelling die doctrinere zuiverheid boven bewijsvoering stelt, die dissidentie gelijkstelt aan verraad, creëert zijn eigen Reverend Hales – oprechte gelovigen die moeten breken of medeplichtig worden. Miller's genialiteit ligt in het maken van Hale's crisis geen verlies van geloof, maar een herwinning ervan: ware vroomheid, suggereert het stuk, vereist de moed om "dit is fout" te zeggen zelfs als de hele wereld zegt "dit is wet."