Het stuk eindigt niet met een punt maar met een weglatingsteken. De familie Loman staat op de begraafplaats. Linda maakt de laatste hypotheekbetaling — "We zijn vrij en schuldvrij" — de bitterste ironie in het Amerikaanse theater. Het huis is afbetaald. De man die erover geobsedeerd was, is dood. De droom waar hij zijn leven voor verkocht, arriveert op het moment dat hij het niet meer kan bewonen.
De muziek die het stuk opende — Willy's vader's fluit, het geluid van wildernis en mogelijkheid — sluit het af. Maar nu is het geen uitnodiging. Het is een requiem. De wildernis is gehardverzaamd. De mogelijkheid is verkruipt tot pathologie.
Miller onthoudt ons catharsis in de Aristotelische zin. Geen herstel van orde, geen les netjes geleerd. Het gezin is verbroken maar ten slotte eerlijk. Het systeem dat Willy produceerde, malaat door. Het publiek vertrekt niet gezuiverd, maar gestoord — wat precies is wat een moderne domestiek tragedie moet doen.