In musicals: Acteurs voeren volledige muzieknummers uit — zingen, dansen, of beide — als integraal deel van vertellen. Denk aan The Sound of Music, La La Land, of Les Misérables. Casts ondergaan vaak vocale training, en zingen is een kernvereiste.
In niet-musicale films: Acteurs spreken meestal alleen hun regels. Zingen of dansen komt alleen voor als een specifieke scène het vereist (bijv. een personage dat zingt in een karaokebar, een diegetische optreden). Het is een momentaan karakterbeat, geen structureel element.
Sommige films vervagen de grens — drama's met significante muzikale sequenties (A Star Is Born, Walk the Line) waar acteurs optreden als muzikanten. Maar de regel geldt: als het geen musical of muziek-gerichte biopic is, verwacht geen song-and-dance routine.