Het verhaal gebruikt een derde-persoon allwetende verteller – geen benoemd personage, geen "ik." De verteller:
Waarom het er toe doet: De allwetende stem creëert dramatische ironie – we weten Pauls geheim, de leegte van de moeder, de uitbuiting van de oom – terwijl personages vastzitten in hun beperkte perspectieven. De verteller zegt nooit "ik," maar zijn oordeel wordt gevoeld in de koude helderheid van de proza.