In Act 4 van De Heksensabbat tekent John Proctor een valse bekentenis – niet uit schuld, maar om zijn leven te redden na maanden gevangenschap en psychologische foltering.
Cruciaal is dat Proctor herroept wanneer gevraagd om anderen te noemen. Hij weigert zijn vrienden te veroordelen, scheurt de bekentenis. Zijn finale daad herstelt zijn integriteit: "Ik heb jullie mijn ziel gegeven; laat me mijn naam!"
De bekentenis was een moment van menselijke zwakte; de intrekking is het morele climax van het stuk.