In Sophocles' Antigone verzet Haemon – Antigones verloofde en Koning Creons zoon – zich heftig tegen haar doodvonnis. Hij betoogt dat ze onschuldig is, dat de wet niet blindelings toegepast mag worden, en dat gerechtigheid soms ongehoorzaamheid aan onrechtmatige decreten vereist.
Haemon ziet haar straf als disproportioneel en wreed, gedreven door zijn vaders stuwborstige trots in plaats van ware gerechtigheid. Zijn smeekbede mengt persoonlijke liefde met een breder moreel argument over de grenzen van staatsgezag en de hogere eisen van goddelijke wet en menselijke compassie.