In tegenstelling tot een veelvoorkomende mislezing, "verheft Iago geen geesten" aan het einde van Handeling 1. Wat hij doet is ver meer consequentiëel: hij onthult zijn schurkachtigheid aan het publiek en zet zijn val in beweging.
Naarmate Roderigo wanhoopt Desdemona te winnen, levert Iago zijn eerste soliloquie, zijn plan blootlegend:
Hij manipuleert Roderigo's lust en geld, en keert zich dan tot het publiek — medegetuigen van zijn kwaadwilligheid. De handeling eindigt niet met opgeregelde geesten, maar met kwaadwilligheid die wortel schiet. De tragedie-motor is gestart.