Voordat hij de Bard was, was William Shakespeare een werkende acteur. Historische records bevestigen dat hij in de late 1580s de theaterwereld betrad, waarschijnlijk met een tourcompagnie, en in 1594 oprichter was van de Lord Chamberlain's Men, de toonaangevende speelcompagnie van Elizabethaans Londen. Hij bleef op het podium tot ongeveer 1613, toen hij zich terugtrok naar Stratford – hoewel hij bleef schrijven voor de compagnie (toen de King's Men) tot zijn dood.
Contemporaine anekdotes en tekstuele aanwijzingen suggereren dat Shakespeare oudere, autoritaire figuren prefereerde: de Geest in Hamlet, Old Knowell in Every Man in His Humour (Jonson), mogelijk Adam in As You Like It. Zijn broer Edmund was ook acteur; het familiebedrijf was optreden. Als deelhouder (partner) in de compagnie had Shakespeare een financieel belang in elke productie – zijn acterinkomen aangevuld met toneelschrijvershonoraria en winstdelen.
In Shakespeare's Engeland heette het beroep "spelers." De term was gender-neutraal maar praktisch mannelijk, aangezien vrouwenrollen door leerling-jongens gespeeld werden. "Actor" (van Latijn actor, "doener") trad pas in de vroege 17e eeuw in het Engels gebruik, geleidelijk "speler" vervangend als het beroep respectabiliteit kreeg. De 1572 Wet voor de Straf van Landlopers categoriseerde spelers wettelijk als potentiële landlopers tenzij gelicentieerd onder een edele mecenas – een precaire status die Shakespeare's compagnie navigeerde door de Lord Chamberlain's, later de King's, bescherming te verkrijgen.
Schreef voor acteurs, als acteur. Zijn cues, adempatronen, en dubbelspel-mogelijkheden (één acteur speelt meerdere rollen) weerspiegelen intieme kennis van de kleedkamer realiteit. Wanneer Hamlet de spelers adviseert "speak the speech, I pray you, as I pronounced it to you," spreekt de toneelschrijver vanuit beide kanten van de prosceniumboog.