In Akt 2 van Macbeth hallucineert Macbeth een zwevend dolk dat hem wijst naar Koning Duncan's kamer. Deze visie manifesteert zijn schuldige geweten en vaulting ambition, symboliserend de psychologische tol van zijn overwoogen moord op een vorst. De dolkscène is een van Shakespeare's krachtigste verbeeldingen van een geest die ontrafelt onder het gewicht van morele overtreding.