Personages:
Setting: Ongerijmde zolder, stofdaglicht.
Verteller: Amelia had uren gezocht. De sleutel tot haar grootmoeders dagboek was verdwenen – en daarmee het laatste geheim.
Amelia: (Door een kist gravend) Waar is het? Het moet hier zijn.
Benjamin: (Leunend op de luik) Je hebt de plek tweemaal omgekeerd, Ames.
Clementine: (Haar thee aanbiedend) Adem, lief. Dingen verstopt zich als we ze te hard jagen.
Daniel: (Opduikend met een mottengeten hoge hoed) Kijk wat ik vond! Kapiteins logboek, 1922!
Amelia: Daniel – leg dat terug. Dit is belangrijk.
Eleanor: (Binnengekomend, een vervaagd fototoonend) Is het dat? Je grootmoeder zei altijd dat de belangrijke dingen niet opgesloten zitten. Ze liggen open.
Eleanor: (Tikt op een klein houten doosje op een lage plank) Je hebt daar niet gekeken.
Amelia: (Opent het; een zilveren sleutel rust op fluweel) …Het was recht voor me.
Verteller: Soms is het antwoord niet verstopt – het wacht gewoon tot we stoppen met zoeken en beginnen te zien.
Amelia: (Glimlachend door tranen) Dankjewel, Grootmoeder. Dankjewel, allen.