Tekens:
* Verteller: (Voice-over)
* Amelia: (eind twintig, nerveus)
* Benjamin: (Begin dertig, geïrriteerd)
* Clementine: (Midden 40, rustig)
* Daniël: (Late tienerjaren, ondeugend)
* Eleanor: (Begin jaren 60, wijs)
Instelling: Een rommelige zolder, gevuld met stoffige dozen en vergeten schatten.
(De scène begint met Amelia die verwoed door een stapel boeken zoekt)
Amelia: (Fluisterend) Waar is het? Waar is het?
Verteller: Amelia was al uren aan het zoeken. De sleutel van het geheime dagboek van haar grootmoeder ontbrak en de tijd begon te dringen.
Benjamin: (Loopt geïrriteerd naar binnen) Ben je nog steeds op zoek naar die kapotte sleutel?
Amelia: (Springt) Ben! Je liet me schrikken! Heb je het gezien?
Benjamin: (Zuchtend) Amelia, we hebben alles op deze zolder twee keer doorgenomen. Ik weet niet waar het anders zou kunnen zijn.
Clementine: (Binnenkomend, met een kopje thee in de hand) Maak je geen zorgen, lieverd. Je zult het vinden. Het verbergt zich waarschijnlijk ergens, wachtend om ontdekt te worden.
Amelia: Ik hoop dat je gelijk hebt, Clem.
Verteller: Clementine, Amelia's moeder, was altijd kalm in tijden van crisis. Zij was het anker van de familie.
Daniël: (Ik ren naar binnen, met een stoffige speelgoedauto in de hand) Hebben jullie gezien wat ik heb gevonden? Het is een vintage raceauto!
Amelia: Daniël! Raak dat niet aan! Het is antiek!
Daniël: (Grinnikend) Ontspan, Amelia. Het zal niet breken. Ik wilde het je gewoon laten zien.
Eleanor: (komt binnen, met een vervaagde foto in de hand) Wat is al die commotie? Ik dacht dat ik geschreeuw hoorde.
Benjamin: Gewoon dat Amelia dramatisch doet, Eleanor. Ze kan de sleutel van het dagboek van haar grootmoeder niet vinden.
Eleanor: (Glimlachend) Oh, Amelia. Je grootmoeder was een schat. Misschien is de sleutel verborgen in het zicht.
(Eleanor wijst naar een kleine houten kist op een stoffige plank)
Eleanor: Je hebt toch niet in die doos gekeken?
(Amelia rent naar de doos en maakt hem open. Binnenin, in fluweel gewikkeld, zit een enkele zilveren sleutel.)
Amelia: (hijgend) Het is hier! Het was daar al die tijd!
Verteller: Soms zijn de dingen waarnaar we zoeken dichterbij dan we denken. En de antwoorden op onze vragen liggen in het volle zicht verborgen.
(Amelia glimlacht, tranen springen in haar ogen)
Amelia: Dank je, Eleanor. Ik weet niet wat ik zonder jou zou hebben gedaan.
Eleanor: (klopt op Amelia's hand) Zeg het niet, lieverd. Ga nu door en ontgrendel die geheimen.
(Amelia pakt de sleutel en haast zich naar het oude dagboek, klaar om de mysteries die het bevat te ontrafelen.)