Will Smith's entertainmentcarrière begon niet op een sitcomset maar in een opnamestudio. Op 16-jarige leeftijd vormde hij het hip-hop-duo DJ Jazzy Jeff & The Fresh Prince met kindervriend Jeffrey Townes. Hun eerste single, "Girls Ain't Nothing but Trouble," uitgebracht in 1985, toonde Smith's komische verhalende rapstijl – schoon, narratief-gedreven, en distinct tieners.
Het duo's succes – Grammy-winnende "Parents Just Don't Understand" (1988), "Summertime" (1991) – bouwde Smith's publieke persona en performance skills. Maar de omslag naar acteren kwam op 22-jarige leeftijd toen NBC The Fresh Prince of Bel-Air (1990) bouwde om zijn bestaande rapper-persoon. De show was niet alleen een voertuig; het was een strategische uitbreiding van het "Fresh Prince"-merk – vis-out-of-water-comedy, culturele botsing, hart onder de humor.
Die vroege jaren als The Fresh Prince waren niet slechts een voorspel. Ze leerden Smith timing, publiekconnectie, en de discipline van live-optredens. De persona die hij vormde – charismatisch, zelfspotterend, verbaal vlot – overdroeg naadloos naar acteren. Toen de sitcom in 1996 eindigde, had hij al bewezen dat hij een film kon dragen (Bad Boys, 1995), wat een filmcarrière lanceerde die hem een van Hollywood's meest bankbare sterren maakte.
De rapper verdween niet – hij evolveerde. Dezelfde verbaal gewandigheid die "Summertime" een klassieker maakte, werd de fundament voor dramatische range in Ali, The Pursuit of Happyness, en King Richard.