In zijn Handeling II, Toneel II monoloog (na de speler's toespraak over Hecuba), onthult Hamlet zijn strategie:
"Ik zal deze spelers / Laten spelen iets als de moord op mijn vader / Voor mijn oom: ik zal zijn uiting observeren; / Ik zal hem op de prik stellen: als hij maar schrikt, / Weet ik mijn koers."
Deze monoloog markeert de verschuiving van passieve rouw naar actief onderzoek – Hamlet wordt een regisseur van waarheid, die theater gebruikt als forensisch instrument.