Middeleeuws theater is het theater van Europa tussen de val van het West-Romeinse Rijk en de start van de Renaissance. Naast het tonen van een populaire vraag naar theater op alle maatschappijlagen, had middeleeuws theater sterke invloed op het Elizabethaanse theater (waaronder Shakespeare).
Volkstheater ontstond na het einde van het Romeinse drama en theatertruppen. Rondzwervende ménestrels en jongleurs, hoewel maatschappelijke uitgestoten, bleven populair in delen van Europa lang na de middeleeuwen. Samen met de ménestrels kwamen volksspellen, mogelijk resten van pre-christelijke ceremonies. De moderne verhalen over Robin Hood en Maid Marian komen waarschijnlijk uit deze middeleeuwse volksspellen.
De mystery of liturgy plays groeiden uit de Rooms-Katholieke Kerk. Omdat de meeste gelovigen ongeschreven waren en geen Latijn begrepen (taal van de schriftlezing), en hun kennis van het christendom oppervlakkig was, leerden spelletjes de bijbelse verhalen. Begon met paas- en kerstspelletjes, ontwikkelde zich tot andere christelijke feesten. Daarna kwamen spelletjes over andere bijbelse verhalen: Noach en de Vloed, Adam en Eva.
Na de populariteit van de liturgiespelen, en toen die aflopen, creëerden zedespelen een manier om christelijke waarden of een goed christelijk leven in de middeleeuwen te leren. Kenmerkend: een held die de mensheid vertegenwoordigt in diverse omstandigheden, en bovennatuurlijke personages (God, Duivel, Zeven Hoofdzonden). De held moet kiezen tussen deugd en laster. Zedespelen ontstonden tijdens de Reformatie om protestants-tegenstellingen met de Rooms-Katholieke kerk te dramatiseren.
Interludes verschenen in de late middeleeuwen (vroeg 16e eeuw). Ontstonden uit zedespelen, toen 'Moral Interludes' genoemd. Ze waren meer farsesker dan zedespelen, een voorloper van moderne komedie. Doel: vermaak meer dan onderwijs. The Vice, een vast personage in interludes, ontwikkelde zich langzaam tot de moderne klown.